Prorok i cudotwórca Eliasz (I i II Księga Królewska Starego Testamentu) żył w IX wieku p.n.e. Popadł w konflikt z królem Ahabem i jego żoną Izebel, którą oskarżył o oddawanie czci bożkowi Baelowi (złotemu cielcowi). Aby ratować życie uciekł na pustynię, gdzie kruk dostarczał mu pożywienia i pił ze strumienia. Kiedy strumyk wysechł, położył się spać pod krzakiem gorejącym, modlił się o śmierć i zasnął. Został obudzony przez anioła, który dał mu wodę i chleb i polecił mu udać się na górę Horeb, gdzie spotkał syna rolnika Elizeusza, który został jego naśladowcą. Podczas ostatniej ucieczki on i Elizeusz dotarli do Jordanu. Aby stworzyć przejście, uderzył w wodę zwiniętym płaszczem proroka, pozwalając im przejść na suchych nogach. Po drugiej stronie pojawił się ognisty rydwan zaprzężony w konie i zabrał Eliasza żywego do nieba. Elizeusz zastąpił go na stanowisku proroka.